M&R66

Uurwerk

Het door veren aangedreven messing uurwerk bestaat uit gaand- en slagwerk. Het gaandwerk is uitgevoerd met schaargang en compensatieslinger met mesophanging in een robijnen kom. In de slingerlens is een U-vormige bimetalen thermometer opgenomen. Het door een sluitschijf geregelde slagwerk geeft de uren voluit en de halve uren met één slag op een bel aan. De achterzijde van het uurwerk is gesigneerd en gedateerd Hger du Roi 9281 + 2/12.

Wijzerplaat

De ronde, verzilverde wijzerplaat heeft een zwarte cijferring, die is verdeeld in Romeinse uurcijfers, vijfminuten- en minuutstreepjes in een ring. De opwindgaten bevinden zich in het centrum bij de IIII en de VIII. De wijzerplaat is door de maker als volgt gesigneerd: LE PAUTE & FILS, HGER DU ROI. De tijd wordt aangegeven door twee geblauwd stalen Breguetwijzers. Bovendien is er een centrale uitgebalanceerde geblauwd stalen secondewijzer. De wijzerplaat wordt beschermd door bol glas dat gevat is in een geguillocheerde vuurvergulde messing lunet.

Kast

De met mahoniehout gefineerde en beglaasde architectonische kast is prachtig versierd met gepatineerd bronzen beelden, uitbeeldingen van sfinxen en allegorische onderwerpen die verwijzen naar de ‘retour de Egypt’. De voet van de strakke kast is net als de fries voorzien van geprofileerde lijsten en wordt bekroond door een timpaan. De kast rust op vier kussenvormige verguld messing pootjes.

Gangduur: 1 maand.

Hoogte: 43 cm.

Breedte: 29 cm.

Diepte: 18 cm.

Literatuur

Tardy, Dictionnaire des Horlogers Français, blz. 378.

De maker

Het uurwerk werd gemaakt door het gerenommeerde huis Lepaute onder leiding van Pierre-Basile Lepaute, beter bekend als Sully-Lepaute (1750-1843). Geboren in Thonne-le-Thil en behorend tot een grote dynastie van klokkenmakers. Pierre-Basile Lepaute, beter bekend als Sully-Lepaute, was een van de belangrijkste Parijse klokkenmakers van de late 18e en vroege 19e eeuw. Halverwege de jaren 1760 ging hij aan de slag bij zijn ooms, die ook klokkenmakers waren, en begon hij zijn opleiding in de familiewerkplaats. Aanvankelijk was hij vennoot van zijn oom en neef, maar in 1789 werd hij de enige eigenaar van de werkplaats. Tegen het einde van de 18e eeuw richtten hij en zijn neef Jean-Joseph Lepaute een nieuw bedrijf op dat actief was tot 1811 en een zilveren medaille won op de Exposition des Produits de l’Industrie van 1806. In 1811 opende zijn neef zijn eigen werkplaats, terwijl Pierre-Basile en zijn zoon Pierre-Michel (1785-1849) een nieuwe firma oprichtten genaamd “Lepaute et fils”. Gedurende enkele decennia waren zij de belangrijkste leveranciers van klokken aan de Keizerlijke en Koninklijke Garde-Meuble. ze werden achtereenvolgens Horloger de l’Empereur en Horloger du Roi genoemd.